Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012

pause

έχει καμιά εβδομάδα που έκανα κλικ στο λινκ τις Σαικ. randycourtneytripproth.blogspot.com/

έχει καμιά εβδομάδα που κλαίω κάθε μέρα, σχεδόν όλη μέρα. κλαίω όταν πάω για ύπνο, κλαίω όταν είμαι μόνη μου στο μπάνιο, κλαίω όταν μπαίνω στο αυτοκινήτο για να πάω από το ένα σχολείο στο άλλο, κλαίω όταν πιάνω αγκαλιά το μικρουλίνι μου. κλαίω. κλαίω ασταμάτητα, ΚΑΘΕ μέρα. το μπλογκ αυτό ήταν πραγματικά ένα πολύ μεγάλο χαστούκι, ένα τράνταγμα γερό να με συνεφέρει από τις ανοησίες που κατακλύζουν το μυαλό μου, και τα ανύπαρκτα προβλήματα στα οποία αναλώνομαι καθημερινά.

πόσα πράγματα δεν εκτιμούμε και θεωρούμε ως δεδομένα αλήθεια. το ότι μπορώ να πιάσω το μωρό μου αγκαλιά, όποτε θέλω, ότι ώρα θέλω. να το βάλω στο αυτοκίνητο να το πάρω βόλτα. να το φιλήσω, να το σφίξω πάνω μου χωρίς να φοβάμαι ότι θα κάνει πληγές. να το κάνω μπάνιο και να νιώσω το γυμνό δερματάκι του. να το βλέπω να χαμογελά, να γελά και να είναι υγιές χωρίς πόνο. να το βλέπω να μεγαλώνει χωρίς να περιμένω ότι σήμερα, αύριο θα πεθάνει. πόσο μεγάλη ευτυχία είναι αυτό πραγματικά, να βλέπεις τα μωρά σου να γελούν.

πόσα πράγματα έχω που με κάνουν ευτυχισμένη, πράγματα που δεν εκτιμώ, πράγματα που θεωρώ δεδομένα. θεωρώ δεδομένο ότι το μωρό μου θα μεγαλώσει, θα περπατήσει, θα βλέπει και θα ακούει χωρίς πρόβλημα. ότι θα μπορεί να παίξει, να τρέξει έξω στο γρασίδι, θα κάνει μπάνιο χωρίς να υποφέρει. και όμως. δεν είναι όλα τόσα απλά και τόσο σίγουρα στη ζωή. είμαι αχάριστη. δεν εκτιμώ τις μικρές χαρές της ζωής, βλέπω μόνο τα προβλήματα. αναλώνομαι σε βλακείες, τι είπε ποιος, τι έκανε ο τάδε, τα χρήματα, τις δόσεις.

και δεν βλέπω την πραγματική ευτυχία, τις ευλογίες που έχει η ζωή μου. την υγεία, την αγάπη, τους καλούς φίλους, την οικογένεια, ένα σπίτι που μου δίνει ασφάλεια, τα μωρά μου. νιώθω ένοχη, ένοχη για την τόση ευτυχία που έχω. ένοχη που έχω τόσα και ζητώ και άλλα, ένοχη που είμαι αχάριστη, ένοχη που έχω τόσα και δεν τα εκτιμώ, ένοχη που έχω ένα μπλογκ γεμάτο ανούσια πράγματα, γεμάτο παράπονα, γεμάτο βλακείες για να περνά η ώρα. τη στιγμή που υπάρχουν άλλα μπλογκ που σου δίνουν μαθήματα ζωής. γιατί όπως έγραψε και η courtney (ωωωω, ναι, διάβασα όλο το μπλογκ μέσα σε 4 μέρες)

LIFE DOES NOT HAVE TO BE PERFECT TO BE BEAUTIFUL

έτσι το μπλογκ μπαίνει σε παύση. μέχρι να έχω κάτι πραγματικά σοβαρό να πω. ως τότε, η ζωή είναι υπέροχη, και μην παίρνετε ούτε ένα δευτερόλεπτο με τους αγαπημένους σας ως δεδομένο. πέστε τους πως τους αγαπάτε, αγκαλιάστε σφιχτά τα μωρά σας, απολαύστε τα χρώματα του ήλιου, τη μυρωδιά της βροχής, τον ήχο των κυμμάτων, γιατί τίποτα, ΤΙΠΟΤΑ, δεν αξίζει περισσότερο από αυτά που ήδη έχουμε και δεν εκτιμούμε.